gerçek

                                    

                                      

    

   

          Bu sabah camları açtım nefes almak için nefesim kesik kesik, soğuk yüzümü yaladı.

          Aylardan Ocak  kış günü dışarıda karşı dağlarda güneş aydınlatmış. Umutsuz olma deli gönlüm dedi.

            Gerçek acıdır önce kabullen. Nasıl ki cinsiyetimizi, kaşımızı, gözümüzü, huyumuzu, kabullendik o zaman ilk önce yaşam kabul etmekle başlar. İnsanın kendi iradesi dışında gelişen durumları da mecburen kabulleniyoruz.

        Yaşadıklarını gördüklerimin yanılsama olmasını dilerdim. Maalesef gerçek niye kabul etmiyorum diye düşünüyorum. Bazen hayatı iyi okuyamıyorum. Eskiden daha  iyi okuyordum. Şimdi acaba okumak mı? istemiyorum. Okusam da ifade ederken iyi ifade edemiyorum. Algılama sorunum mu var?

        Kaçmak bazen yok olmak istiyorum. Zihnim dünü unutsun  yeni bir başlangıç yapayım hala kabul etmede sorunum var galiba çünkü yeni başlangıçlar yapmak için o gücü bulamıyorum kendimde. Çevremde ki arkadaşları, tanımadığım insanları izliyorum, haberleri dinliyorum. Böyle olması mümkün değil diyorum. 

         Dışarıdan bir kuş ötüyor camıma  gelmiş. Bakıyorum mücadele eden insanları vaz geçişleri yok ben neden vaz geçiyorum diyorum. Neden erteliyorum. 

       Bugün yeniden doğmalıyım bugün ben olmalıyım Bugün vaz geçmemeliyim. Balkondaki boş saksıdaki toprağa gelen kuş orada ne yiyecek buluyorsun hala kazmaya gagalamaya devam ediyorsun. Her gün o toprağı niye eşeliyorsun? Bak çevrene iyi bak.  İyi oku.

       Demek ki aynı yerde bile farklı bir şey bulursun. Gerçek ayrıntıda gizlidir.