duyulmama anlaşılmama

       

         

  
        İnsan aynaya baktığında kendini görür. Çevrede arkadaş seçerken kendine daha çok benzeyen kişilerle arkadaşlık kurar en azından anlaşılmak istenir. Bir de aykırı kişiler vardır. Çok iyidirler ancak topluma değer yargılarına da farklıdırlar. Ya da isteklerini yapmaya çalışan kişiler vardır.

         Ders anlatırken sınıfta problem çıkaran kişiler olur. Onlarla sınıf ortamının dışında konuştuğun zaman bambaşka kişilerdir sen onu anladığında dersin ki aykırı ama iç dünyasında ne yaşıyor Nelerle baş ediyor.

          Bu sabah film izledim İsmi Coda bu yazıyı yazmama neden oldu. İşitme engelli yetişkinlerin çocuğu ve ailesinin tek işiten kızı şarkıcı olma yolundadır bir yandan da ailesinin balıkçılık işine yardımcı olmaktadır. İkilem arasında kalmak kendi tercihi mi yoksa aile mi? Filmi anlatmayayım ama bir sahne bende müthiş bir duygu uyandırdı. Anne ve babası kızlarını dinlerken müthiş bir şekilde sessizlik. İşte ben o sessizliğin içinde kadın olmak, kız çocuğu, olmak erkek olmak, erkek çocuğu olmak vb. anlaşılamamayı kendini ifade etse de karşı tarafın onu ne kadar anlayacağını hissettim.

        Diğer yandan bende çağrıştıran yapılan eylemlere kulaklarını tıkayanlar gözlerini kapatanlar. Dünyadaki savaşlar savaşa karşı olma onları anlatılanlara duyulmamanın zorluğunu çağrıştırdı. İnsanlığın geçirdiği evrim değişim ne kadar zor oluyor. 

Selçuk yine yeniden aile, doğa ve leylekler

                                                                                         

          

          Selçuk dönüşü yol yorgunluğumu atmak bir kaç gün sürdü. Bir de üzerine alt çeneden iki diş çekilince canım ne konuşmak ne de hareket etmek istedi. Kaplamanın altındaki dişler. Çekilen dişlerin iyileşmesi için  kaplamayı elime verdi.  Bol bol püre türü yiyecekler yapıp yedikçe aslında dişlerimin önemini daha iyi anladım. Her şeyi yutmaya başladım. Dişler sızlayacak diye su içmekten korktum. Nineniz olarak halimi görseniz korkarsınız. İnşallah bugün kaplamaları üstüne takacak. Kaplamalarım takıldı. Ne büyük mutluluk yemek yiyebilmek.

          Ay ben Selçuk, otlar, gezdiğim yerler ve leylekleri anlatacaktım.

                                   

        Sabahları ya da meydana her çıkışta leylekleri meydanda seyretmek bana büyük bir mutluluk verdi. Su kemerleri üstünde birinde çift birinde tek leylek var. Biraz ileri gidince tarihi eserlerin orasında bir leylek daha. Bir gün sabah yürüyüşünde karşımda yürüyor korkutmadan fotoğraflayayım dedim. Tabii yanına yaklaşınca kaçtı yuvasına gitti. Leyleği yürürken, uçarken ve yuvasında görmek gezeceğimin işareti mi? Planlarıma baktığımda haziran sonu Moskova ve Petesburg gezisi ufukta görünmekte. Bir de 19 mayısta Ayancık Atatürkçü Düşünce derneğinde eşim ekonomi ben kitabımı tanıtıp derneğe kitaplarımı bağış yapacağım. Sevgili eşim iyi konuşmacı ben yanında çömez olarak bir tedirgin oluyorum. Olsun ya öğretmenlikten gelen bir alışkanlık önce heyecan sonra keyif bir şekilde çözülür.

        Fotoğrafların sıralamasına bakınca İzmir Kemeraltı Çarşısı: Bayramın üçüncü günü yola koyulduk İzban, metro derken gideceğimiz yere vardık. Meşhur Kadınlarağası Konağında kahve içtik. Salaş bir fırında pide yedik.

                                                                                  

         Ertesi günü yürüyüşümü tarihi eserlere çevirdim. evden gördüğüm kalenin içini görmek çok güzeldi. kaç yıldır Selçuk ziyaretlerinde kale yeni fırsatım oldu.

         Ağabeyimin Şirince yolu üzerindeki bahçesi, Doğayı yaşamanın en güzel yolu doğanın içinde olmaktır. Gelincikler, papatyalar otlar derken içimde cennet neresidir doğanın kendisidir dedim. Tilkişen toplarken bizimkiler turp otu topladılar. Ben mis gibi havayı içime çektim. 

                                                                               

        

        Tire gastronomi festivali: Hava berbatta. yağmurdan göz gözü görmüyor. Planımızda Tire'ye gitmek var ya. Yollar göle dönmüş. Bir saatlik yoldan sonra vardık. İlk önce karnımızı güzelce doyurduk. Tire köftesi,  keşkek ve fırın sütlaç. Festival alanına doğru yola koyulduk. Her taraf yağmur ve yollar göl olmuş. Festival alanı toplanmaya başlamış. Neyse biz bir hana vardık ve orada panel, sergi müzik ve halk oyunları keyfimiz yerine geldi. Bilgilendik, eğlendik.  

                                                                        

       Son gün Kuşadası... Bazı rutinleri severim. Kuşadası'nda balık kalamar ekmek arası ve şalgam. Sonra belediyenin orada Kuşadası' na karşı çay keyfi. Ve deniz kenarında yürüyüş heykel parkını gezme yolda öğretmen arkadaşıma rastlama. Güzel bir tesadüf. On güne sığan güzellikler. 

        Bu satırları yazarken Ege' de baharı yaşamak bana iyi geldiğini gördüm. Aile, doğa ve leylekler.