duyulmama anlaşılmama

       

         

  
        İnsan aynaya baktığında kendini görür. Çevrede arkadaş seçerken kendine daha çok benzeyen kişilerle arkadaşlık kurar en azından anlaşılmak istenir. Bir de aykırı kişiler vardır. Çok iyidirler ancak topluma değer yargılarına da farklıdırlar. Ya da isteklerini yapmaya çalışan kişiler vardır.

         Ders anlatırken sınıfta problem çıkaran kişiler olur. Onlarla sınıf ortamının dışında konuştuğun zaman bambaşka kişilerdir sen onu anladığında dersin ki aykırı ama iç dünyasında ne yaşıyor Nelerle baş ediyor.

          Bu sabah film izledim İsmi Coda bu yazıyı yazmama neden oldu. İşitme engelli yetişkinlerin çocuğu ve ailesinin tek işiten kızı şarkıcı olma yolundadır bir yandan da ailesinin balıkçılık işine yardımcı olmaktadır. İkilem arasında kalmak kendi tercihi mi yoksa aile mi? Filmi anlatmayayım ama bir sahne bende müthiş bir duygu uyandırdı. Anne ve babası kızlarını dinlerken müthiş bir şekilde sessizlik. İşte ben o sessizliğin içinde kadın olmak, kız çocuğu, olmak erkek olmak, erkek çocuğu olmak vb. anlaşılamamayı kendini ifade etse de karşı tarafın onu ne kadar anlayacağını hissettim.

        Diğer yandan bende çağrıştıran yapılan eylemlere kulaklarını tıkayanlar gözlerini kapatanlar. Dünyadaki savaşlar savaşa karşı olma onları anlatılanlara duyulmamanın zorluğunu çağrıştırdı. İnsanlığın geçirdiği evrim değişim ne kadar zor oluyor. 

Selçuk yine yeniden aile, doğa ve leylekler

                                                                                         

          

          Selçuk dönüşü yol yorgunluğumu atmak bir kaç gün sürdü. Bir de üzerine alt çeneden iki diş çekilince canım ne konuşmak ne de hareket etmek istedi. Kaplamanın altındaki dişler. Çekilen dişlerin iyileşmesi için  kaplamayı elime verdi.  Bol bol püre türü yiyecekler yapıp yedikçe aslında dişlerimin önemini daha iyi anladım. Her şeyi yutmaya başladım. Dişler sızlayacak diye su içmekten korktum. Nineniz olarak halimi görseniz korkarsınız. İnşallah bugün kaplamaları üstüne takacak. Kaplamalarım takıldı. Ne büyük mutluluk yemek yiyebilmek.

          Ay ben Selçuk, otlar, gezdiğim yerler ve leylekleri anlatacaktım.

                                   

        Sabahları ya da meydana her çıkışta leylekleri meydanda seyretmek bana büyük bir mutluluk verdi. Su kemerleri üstünde birinde çift birinde tek leylek var. Biraz ileri gidince tarihi eserlerin orasında bir leylek daha. Bir gün sabah yürüyüşünde karşımda yürüyor korkutmadan fotoğraflayayım dedim. Tabii yanına yaklaşınca kaçtı yuvasına gitti. Leyleği yürürken, uçarken ve yuvasında görmek gezeceğimin işareti mi? Planlarıma baktığımda haziran sonu Moskova ve Petesburg gezisi ufukta görünmekte. Bir de 19 mayısta Ayancık Atatürkçü Düşünce derneğinde eşim ekonomi ben kitabımı tanıtıp derneğe kitaplarımı bağış yapacağım. Sevgili eşim iyi konuşmacı ben yanında çömez olarak bir tedirgin oluyorum. Olsun ya öğretmenlikten gelen bir alışkanlık önce heyecan sonra keyif bir şekilde çözülür.

        Fotoğrafların sıralamasına bakınca İzmir Kemeraltı Çarşısı: Bayramın üçüncü günü yola koyulduk İzban, metro derken gideceğimiz yere vardık. Meşhur Kadınlarağası Konağında kahve içtik. Salaş bir fırında pide yedik.

                                                                                  

         Ertesi günü yürüyüşümü tarihi eserlere çevirdim. evden gördüğüm kalenin içini görmek çok güzeldi. kaç yıldır Selçuk ziyaretlerinde kale yeni fırsatım oldu.

         Ağabeyimin Şirince yolu üzerindeki bahçesi, Doğayı yaşamanın en güzel yolu doğanın içinde olmaktır. Gelincikler, papatyalar otlar derken içimde cennet neresidir doğanın kendisidir dedim. Tilkişen toplarken bizimkiler turp otu topladılar. Ben mis gibi havayı içime çektim. 

                                                                               

        

        Tire gastronomi festivali: Hava berbatta. yağmurdan göz gözü görmüyor. Planımızda Tire'ye gitmek var ya. Yollar göle dönmüş. Bir saatlik yoldan sonra vardık. İlk önce karnımızı güzelce doyurduk. Tire köftesi,  keşkek ve fırın sütlaç. Festival alanına doğru yola koyulduk. Her taraf yağmur ve yollar göl olmuş. Festival alanı toplanmaya başlamış. Neyse biz bir hana vardık ve orada panel, sergi müzik ve halk oyunları keyfimiz yerine geldi. Bilgilendik, eğlendik.  

                                                                        

       Son gün Kuşadası... Bazı rutinleri severim. Kuşadası'nda balık kalamar ekmek arası ve şalgam. Sonra belediyenin orada Kuşadası' na karşı çay keyfi. Ve deniz kenarında yürüyüş heykel parkını gezme yolda öğretmen arkadaşıma rastlama. Güzel bir tesadüf. On güne sığan güzellikler. 

        Bu satırları yazarken Ege' de baharı yaşamak bana iyi geldiğini gördüm. Aile, doğa ve leylekler.

Yarın bayram erken kalkın çocuklar

                                                               

           Bayram nedir? diye sordum kendime cevabını google verdi. Sevinç, neşe, mutluluk, kardeşlik, birlik beraberlik, küslerin barışması, büyüklerin ziyareti, bu dünyadan göçenler için kabir ziyareti. En çok da çocukların neşesi yeni alınan bayramlık giysiler ve harçlıkları. Bana göre anne ve babam ve kardeşlerimle geçirdiğim güzel zamanlar. Annemin börekleri, tatlıları ve becerikliliği, babamın neşesi. Kardeşlerimin sağlıklı mutlu oluşları. Anne ve babalarını sonsuzluğa uğurlayanlar, yanında olanlar. Hangi kapıyı çalsam farklı bir hayat. Kasaptan kıyma alırken "arifeye yakın kalabalık olur. Aileler alışverişe çıkar" dedi. Dişçiye "ağrıyan dişim beni çok üzerse bayramdan sonra çektiririm" dedim. Dişçi bayramı keyifli geçirin dileklerini iletti. Galiba bayram bedenin sağlıklı oluşu ve sevdiklerinin bir kapının ardında var oluşudur. Kıymetini bilin yarınlar bu günlerden farklıdır. Sevdiklerinize sarılın. Ağzınızın tadının bozulmadığı İYİ BAYRAMLAR.

Mısır'ın Gizemi 1

                                                                                 
                                                                                        

            Yeni Mısır'dan döndüm. Ayağımda çöl rüzgarının tozu, Nil nehrinde ki gemideki hayat. Sfenskler, Firavunlar heykeller mumyalanmış mezarlar, sıcak hava hangi birinden başlayacağımı bilemedim. Ancak yazmaya yeni fırsatım oldu.

        Gelelim hikayeye genç kızım üniversitedeyim  hayat yetmişlerin sonu Mısır ve Mezopotamya'da bilim diye bir dersimiz var. Hocamız beş liraların üstünde fotoğrafı olan Ordinaryüs Prof Aydın Sayılı. Ben psikoloji bölümünde okuyorum. Bilim Tarihinden de her sene  dört  kredilik ders almak durumundayız. Bir şekilde o kadar çalışmama rağmen  dört alıp dersten kalıyorum. Kağıdıma baktık hocayla beraber "bir kaç kez" kelimesini kullanmışsın dedi Yani dil bilgisinden kırmış. O hocadan geçemeyince Esin Hanımdan dersi aldım ve geçtim. Arkadaşları aradım ya hoca ne anlatmıştı. Aklımda piramitler yapılışının hesaplanması. Bir arkadaş dedi ki Öklit'ten yararlanmış. Aradan çok uzun yıllar geçti. Piramitlerin hesaplanmasından nasıl yapılmış sorusuna ararken bende yeni heyecan oluştu. Dünyanın yedi harikasından biri  piramitleri görme heyecanı.  Ah keşke dersleri aldığım yılın üzerinden çok geçmeden Mısır'a gitseymişim.

         Yurt dışı gezilerine Bahreyn'den başlamıştım. Bugünkü aklım olsaydı ya İngiltere ya da Mısır' dan başlardım. O tapınakların güzelliği , gizemi nasıl yapılmış merakıyla haydi  gelin birlikte gezelim. 

         Uçağımız Luksor'a bir saat gecikmeyle  indi. Otelimize sabaha karşı vardık 11 de hareket edeceğiz biraz yatıp yol yorgunluğunu geçirelim dedik. Bir uyandım camları açtım. Karşımda Nil nehri ve balonlar. Rüya olmalı dedim. Gözlerime inanamadım. Yıllar önce Çıldır gölünde faytonda buz gibi havada dolaşmıştık. Buzun üzerinde rüya görmüş gibi olmuştum Aynı duygu beni sardı. Hemen fotoğrafını çektim.

        Birinci gün Luksor  ve Karnak tapınakları . Muhteşem M.Ö 3000 en eskisi. Günümüzden beş bin yıl önce. Hangi teknoloji ile yaptınız? Nasıl yaptınız? Hala sağlam üzerinden sel geçmiş Nil taşmış, çöl fırtınaları, rüzgar ve hala ayakta. O ne muhteşem yapıtlar.

                                                                               

   Mısır'ın gizemi nereden gelmektedir? 

*Binlerce yıl öncesine dayanan köklü tarihi,

*İleri mühendislik ürünü piramitler, sfenksler

*Çözülmesi uzun süren hiyeroglif yazıları ve derin mitolojik inançlar,

*Nil nehrinin bereketi, çevresinde kurulan eşsiz medeniyet,

*Sanatta ve mimaride istikrar,

*Firavunların gücü ve yeraltı şehirleri.

gerçek

                                    

                                      

    

   

          Bu sabah camları açtım nefes almak için nefesim kesik kesik, soğuk yüzümü yaladı.

          Aylardan Ocak  kış günü dışarıda karşı dağlarda güneş aydınlatmış. Umutsuz olma deli gönlüm dedi.

            Gerçek acıdır önce kabullen. Nasıl ki cinsiyetimizi, kaşımızı, gözümüzü, huyumuzu, kabullendik o zaman ilk önce yaşam kabul etmekle başlar. İnsanın kendi iradesi dışında gelişen durumları da mecburen kabulleniyoruz.

        Yaşadıklarını gördüklerimin yanılsama olmasını dilerdim. Maalesef gerçek niye kabul etmiyorum diye düşünüyorum. Bazen hayatı iyi okuyamıyorum. Eskiden daha  iyi okuyordum. Şimdi acaba okumak mı? istemiyorum. Okusam da ifade ederken iyi ifade edemiyorum. Algılama sorunum mu var?

        Kaçmak bazen yok olmak istiyorum. Zihnim dünü unutsun  yeni bir başlangıç yapayım hala kabul etmede sorunum var galiba çünkü yeni başlangıçlar yapmak için o gücü bulamıyorum kendimde. Çevremde ki arkadaşları, tanımadığım insanları izliyorum, haberleri dinliyorum. Böyle olması mümkün değil diyorum. 

         Dışarıdan bir kuş ötüyor camıma  gelmiş. Bakıyorum mücadele eden insanları vaz geçişleri yok ben neden vaz geçiyorum diyorum. Neden erteliyorum. 

       Bugün yeniden doğmalıyım bugün ben olmalıyım Bugün vaz geçmemeliyim. Balkondaki boş saksıdaki toprağa gelen kuş orada ne yiyecek buluyorsun hala kazmaya gagalamaya devam ediyorsun. Her gün o toprağı niye eşeliyorsun? Bak çevrene iyi bak.  İyi oku.

       Demek ki aynı yerde bile farklı bir şey bulursun. Gerçek ayrıntıda gizlidir. 

Vijdanı olmalı insanın

                                                                                                 

                                                                  Fotoğraflar Fas gezisinden

          Sabah doktora gitmek için erkenden uyandı. Sabah ezanı daha okunmamıştı. Şehir karanlıktı. Çocukları , gençleri işe gidenleri düşündü. Erken uyanırdı ama daha uykuya ihtiyacı vardı. Gözlerini zor açıyordu. Dolmuşla otobüsle mi gitse diye düşündü. Otobüs riskti randevusuna geç kalırdı. En iyisi dolmuşa bineyim dedi. Hava koyu kurşini  griydi. Uzun zamandan sonra yağmur yağmıştı. Barajlar boşalmıştı. Akşam üzerleri sular şehirde kesilmeye başlamıştı. Neden akşam üstü keserler ki diye düşündü. İnsanlar işten geliyor, yemek hazırlayacaklar, çoluk çocuk okuldan gelecek. Akşam suyun en fazla kullanıldığı zamanlardı. Altı milyonluk kentte su tabii yetişmez. Peki kesinti ile çözümlenecek mi? Niye daha çok ağaçlandırma yapılmıyor. Her yer beton. Artık yer de yok o yüzden şehrin silüeti değişiyor. Dikine binalar elli altmış kat. Burada oturanların trafiğe çıktığını düşünün nerede nefes alacak. zihninden bu sorulara cevap ararken az kalsın dolmuşu kaçırıyordu. Dolmuş doluydu. kendinden önce durakta bekleyen yolcu buyurun dedi. "Ama siz önce geldiniz."  dedi arkadan bindi. Son boş koltuğu kibarlık yaparken  kaçırmıştı. İçinden "neyse ayakta giderim çok uzak değil" dedi. Dolmuşun camları buhar olmuştu. Ayaktaki yolcu sayısı oturanlardan daha çok olmuştu. Dışarıya bakmak istiyordu camı peçeteyle siliyor beş dakika olmadan yine buhar oluyordu. Her şey sanki bir sisin içinde kaybolmuş gibiydi.

         Kalabalık dolmuşta kendine ufak bir rahatlama alanı bile açamamıştı. Hala geleneksel ilişkiler içinde bulunmak zoruna gidiyordu. Beklentiler, laf çarpıtmalar. Her görüşmede yanından ayrılırken mutsuz oluyordu. Bir dönem alınma dedi kendine " İdare ediver. Alınırsan da kırmadan cevap ver. O senin kalbini kırıyor ama senin küçüğün öyle düşün. Karısı arkadaşın o eşinden ayrıldı yalnız  kalmasın." diyordu Kendisi altmışlı yılların sonundaydı Onun yaşı da ellili yılların başıydı. Eşinden ayrılalı iki yıl olmuştu. Kapısını kimse açmaz. Lafı söylerken en son söyleyeceğini ilk önce söyler. Evi geçindirmek için emekli maaşı yetmiyor. Küçük ama düzenli bir iş bulmuştu. İşten zaten yorgun argın geliyor. İnsan teşekkür eder. Lafını bilmez nerede ne konuşacak. Mecbur muydu ona bakmaya.  Bazı şeyleri mecbur olmasak da yapıyoruz. Yaşımız ne olursa olsun. kırılan kalbimiz olsa da. Ama ne ağır geliyor insana "vicdanı olmalı " Bazen diyor insan vicdanımız tamam olmalı. Ama senin de olmalı ya. Olaylar tek taraflı değil. Vicdan sadece karşımıza yüklediğimiz sorumluluk olmamalı. 

          Bir gün bir arkadaşı ile dertleşiyordu. Arkadaşı ile yaşadığı sıkıntısını anlattı. "Bak dedi sen de haklısın o da haklı. İnsanlar yaş aldıkça bencilleşiyor. Büyük şehir kalabalık ama seni anlayan o kadar az ki. Birbirimize muhtacız. Artık laf çarpıtma alınma dönemlerini çoktan geçtik. Ortada yaşadığımız bir gerçeklik var. Yaşlıyız, yalnızız. İlişkilere bu açıdan bir de bak."

          Bu sabah yapay zekaya yazdırdığım yazıyı ilave edeyim. sadece merak ettiğim için yazdırdım.

Herkes Meşgul, Kimse İyi Değil

Herkes çok meşgul.

Takvimler dolu, bildirimler susmuyor, yapılacaklar listesi hiçbir zaman bitmiyor. Ama garip bir şey var: Bu kadar meşguliyetin içinde kimse gerçekten iyi görünmüyor.

Sorunca “iyiyim” diyoruz.

Çünkü başka bir cevap uzatıyor sohbeti.

Çünkü kimsenin kimseyi gerçekten dinleyecek vakti yok.

Çünkü iyi olmadığını anlatmak, başlı başına bir yorgunluk.

Günümüzün ruh hâli biraz böyle:

Sürekli koşturmak, ama nereye olduğunu bilmemek.

Sürekli üretmek, ama ne için olduğunu unutmak.

Dinlenmeyi hak etmek gerektiğine inanmak ve o hakkı bir türlü kendine verememek.

Herkes yetişmeye çalışıyor.

Hayata, zamana, başkalarına, hatta kendi geçmişine.

Ama bu telaşın içinde bir şey eksiliyor: durup hissetmek.

Yorgunluk fark edilmeyince, tükenmişlik sessizce yerleşiyor.

Ama belki de tam burada bir ihtimal var.

Her şeyi düzeltmek değil,

Her şeye yetişmek değil,

Sadece bir anlığına durmak.

       En iyisi ne en doğru ne belirsiz. Yaşadığımız hayat hangi süprizi getirir bakacağız.