Ege ile geçen günler

Sevgili torunum ile geçen zamanlar çok güzel .Sadece kollarım biraz ağrımış .Dilini çözmeyi becerdim.Ancak kendimle ilgili bakımsızlık makyaj,saç ,kılık kıyafet sorunu söz konusu ,işe giderken kendime bakardım.
Hemen kendime bakayım saçımı yapıp makyaj yapayım.Üzerine bir kahve içeyim.

Ankara'ya dönüş

Bir yaz mevsimini uğurlarken evimden epey uzak kalmışım.Çokda özlemişim.Ancak Ankara ile özlem gideremedim.Yürüyüşlere başlayamadım.Tiyatro ve opera sezonu açılmak üzere.Bu arada yazdan kalan hatıra Sinop evin güzelleştirilmesi.Ardından ablamın evinin yerleştirilmesi.Ankara'ya gelince dostlar ve arkadaşların telefonla aranıp özlem giderilmesi faslı başlar ardından gün görüşmeleri.Bir bakarsın ki eski günlere ayak uydurulmuş.Bugün parkta emekli arkadaş grubuna rastladım.Emekli aa taii ki ben de onlara katıldım.Sabahleyin okul zili duyarım balkonda.Saat 9.00 mesai başlar.Artık bunların yerini başka şeyler alacak.Dünden güzel anıları yarına aktaracağım.Bazen hüzün bazen sevinçle.Evin içi sesssiz sakin.Gezmekten yorulmuşum.10 gündür dışardayım.Selçuk,Kuşadası,Foça,Aliağa derken zaman nasıl geçmiş anlayamadım.Birkaç fotoğraf anıları bugüne taşıyan.

eski dostlar

Eski dostlar geçen zamanlar sevgiyi azaltmaz tam tersine artırır.Aradan aylar ,yıllar geçer.Sözlerimiz kaldığı yerden devam eder.Uzun zaman görmeyince görmek istersin.Memlekete gelince onları ararsın.Bazen çocukluğun tozlu sayfalarından fırlar.Bazen üniversite sıralarından kantin sohbetlerinin sıcaklığı içinde memleket meseleleri konuşulur.Dünyayı gezer sonrada onlarla beraber bir çay içimlik sohbetin sıcaklığında mutlu olursun.Tekrar vedalaşmalar.Sımsıcak sarılırsın.İçinden tekrar görüşebilecek miyiz ?diye sorarsın.Yüreğinde bir köşeye yerleştirirsin dostluğunu.Yaşamına kaldığın yerden devam edersin.Geriye dönüp baktığında ne kaldı diye döşündüğünde içini saran sıcaklıktan anlarsın ki arkadaş olabilmeyi becerebilmişiz.

Gürültü kirliliği

Evim yol kenarında araçların gürültüsü insanı hasta ediyor.Sinop'taki evimden bahsediyorum.Sinop şehrine  giriş bir cadde çıkış bir cadde.Sinop yarım ada.Benim ev çıkış tarafında bu yazıları yazarken şu an çok gürültü var.Bir de düğün  konvoyların klakson sesi.Bu sabah yürüyüşten dönüyorum.adamın biri cep telefonun müzik bölümünü açmış yürüye yürüye gidiyor.Nasıl sinir oldum anlatamam.Çok dinlemek istiyorsan kulaklık tak yok ille herkes dinleyecek.Ben yolda yürürken müzik dinlemek zorunda değilim.İnsanlar bencil m?Yoksa ben mi  çok hassasım bilmiyorum.Ben cep telefonu açıp müzik dinleyerek yola çıkacağım .Mümkün değil.Elinde radyo ile dolaşan bir insanı düşünün ne farkı var.Yolda motorsikletler de çok gürültülü.Akşam saati klakson çalınmaz,ama insanlar çalıyorlar.Bir de Sinop'ta sokaklar çok dar.İnsanlar sokağın ortasına arabayı park edip alışveriş yapıyorlar.Bugün bir sokağa girdim,sokak tek yönlü benim taraftan giriş var.Ancak karşımda bir dolmuş .Ben insanları anlamıyorum .Girilmez yola girmek,yolun ortasında insan indirmek ,kavşaklara dönüş yerlerine araba park etmek.Tuhaflık ben de mi?Yoksa onlar da mı?Benim felsefem buraya bir başka araç daha park edecek ona göre park etmek.İnsana değer vermek.Bencilce düşünmemek.Yollar sadece bana ait değil ki.Sol şeriti de sürekli işgal etmemek çok önemli.

 En son okuduğum kitap.Beğendim İstanbul'u anlatan bir kitap.

 Rıza Nur Kütüp'hanesi

 Son bahar gelmiş.Çınar ağacı yaprakları sararmış.Yerlere dökülmüş.

Bugün denizle vedalaştım Denize girdiğim yer.

Güz kendini hissettirmeye başladı.

Bir yaz daha bitmek üzere .Yazı aratmayan günler elbet olacaktır.Ancak hava hissedilir derecede soğumaya başladı.Sanki Ankara gibi.Sabah akşam serin.Bu sabahki yürüyüşte bayağı üşüdüm.Hem de üzerimde askılı bluz değil kısa kollu olmasına rağmen.Deniz lacivert rengi ile sanki dünyayı kucaklıyordu.rüzgar şiddetini arttırmıştı.Balıkçı tekneleri Eylül ayının gelmesini dört gözle bekliyordu.Balıkçı ağları onarılmış,balık avlanma yasağının bitmesini beklerken denize açılmak için yerlerini almışlardı.30 Ağustos Zafer Bayramı kutlama hazırlıkları için tören alanı hazırlanıyordu.Güneşin sıcaklığını arıyorduk.Nasılda yaz günleri hızlı bir şekilde gelip geçmiş yerini hazan mevsimine bırakmaktaydı..Bir yerden ayrılırken mevsim biterken içimi hüzün kaplardı.Geçen günleri ben yaşamıştım.Ama yine de yaşanılan zaman anılar defterine şimdiden yazılmaya başladı.Bir de dün ablamın torunu oldu.Bugün resimlerini gördüm .Çok duygulandım.Yavaş yavaş annanelik babaannelik bizlere de ulaşmıştı.Ruhum gençti.Fizyolojik yaşım , o durmuyordu.yıllar geçip gidiyordu.Artık adlarımız, bize hitaplar değişmeye başlamıştı.Evde bir yandan inşaat sürüyordu.Usta sürekli bana teyze diyordu.Ablalıktan teyzeliğe terfi etmiştim.,seneler birbirini kovalamıştı.Geçmişe baktığımda geçen zamanı düşünürken şurada kaç yıl kaldı yaşlı olmaya demeye başlamıştım.Güzden konu nereye geldi.Son baharı yaşıyorduk.Olsun be içinde yine de bahar var.

TARABA bir sergi ve müzik

Yolunuz Sinop'un ilçesi Ayancık'a düştü mü? Bir tarafı dağ bir tarafı deniz.Burada dün akşam bir sergi açılışı vardı.Tarabalar adlı fotoğraf sergisi.Emeği geçen sergiyi hazırlayan Volkan Atılgan..Fotoğraf bir anın belgesidir.Geçmişin hafızasıdır.Yaşam biçimi ,giysiler,anılar fotoğraflarda kendilerine bir yer edinir.Serginin adı TARABALAR .Taraba tahta çit anlamına geliyor.Özel yaşantı ile dış dünyayı birbirinden ayıran çitler.Sergiyi gezen insanlar geçmişi ile karşılaştılar.Ne kadar değiştiklerini gördüler.Ağlayan ,sevinen insanlar bir aradaydı.Bir yakını, bir akraba,anne ,baba,arkadaş geçmişten sıyrılıp   anılar çerçevesinde fotoğraflarda buluştular.

Ardından güzel bir caz müziği .Piyanoda Ayşe Tütüncü ,flüt olarak eşlik eden Sıla Gerbağa..Ayancık dağlarını piyanodan çıkan ezgiler ve flütten çıkan nağmeler deldi geçti.Güzel bir gece geçirdik.Tarabalar  sergisi  ve dinleti programını hazırlayan   Volkan Atılgan'a teşekkür.Ayşe Tütüncü ve Sıla Gerbağa harikaydı.Bir kaç Ayancık resmiyle yazımı sonlandırayım.

SİNOPALE Sinop'luları uluslararası sanat çevresi ile buluşturuyor.

Benim için bir tatil yeri olan Sinop Sinopale ile bambaşka çehreye bürünüyor.Açılışlar ,sergiler forum ile günlerim dopdolu yeni bilgiler öğrenerek zamanı geçitiyorum.Her bilgi zihnimdeki diğer bilgilerle yer değiştiriyor.Bu yıl ki bienal konusu "Gölgenin bilgeliği :bozulmuş bilgi çağında sanat"

Sinopale 4

İlk aklıma gelen Platon’un Mağara teorisi oldu.İnsanlar mağara kapısına dönük oturmakta ellerinden  boyunlarından kollarından zincirli.Mağaranın dışında asıl gerçeklik.Mağaradaki insanlar her şeyin gölgesini görmekte .Ne yansıyorsa onun gölgesi.Konuşmalardan onların zihninde kalan.Asıl gerçeklik dış dünyada.Ancak içlerinden biri zincirlerini kırıp gerçek dünyaya  dönebilirse orada da ilk önce gözleri kamaşacak.Tıpkı karanlıktan aydınlığa çıktığımızda olduğu gibi.İnsanın bütün bildiği mağaradaki görüntü ve yansımalar.Tıpkı insanın kendisine ait bilgisi gibi.Benim bilgim başkasının bilgisi yanında bir hiç.Epikuros’un söylediği gibi tek bir şey biliyorum oda hiç birşey.Mağaradan çıkan insan bu şaşkınlığa düşecek:her şeyi bildiği zanneden insanın şaşkınlığı içinde kendisi ile çelişecek.Gördüklerini öğrendiklerini mağaradakinlere anlatsa mağaradakinler bu insan delirdi diyecekler.Asıl gerçekliğin kendi gördükleri gerçeklik zannettikleri için.Mağara dışını anlatan insanda kendisi neyi görmek istediyse onu gerçek zannedecek.Anlattıkları da neyi anladığı ile ilgili olacak.Peki tüm bunlar sanata nasıl yansıyacak.Bilgi nedir.Bilen ile bilinen arsındaki bir ilişki.Küçük  bir çocuğu düşünün onun bilgisi yoktur.O ancak gördükleri sordukları ve onların zihninde bıraktığı izler ile dış dünyayı bilip anlamaya çalışır. İşte ben bu bilgiler ışığında bienali gezdim .Size onlardan birkaç kare ile gördüklerimi anlatmak istiyorum.