18 Mart 2020 Çarşamba

Corana salgını yeni dünya düzeni denemesine yol açar mı?

   
                                                                       


 
        Görünenin ardındaki görünmeyen aynı zamanda görmek istemediğimiz bir gerçekliği mi sunuyor. Wattsapta bir yazı dolaşıyor. Evlerdeki altın günleri üç hafta süreyle erteleyin.  Buna uymayan kişiler hakkında soruşturma açıklanacak. İlk önce hafif bir gülümse sonra kızlar gayet ciddi. İlk önce sorgulamaya başlıyorsunuz . Sonra neler oluyor sorusunu sormaya başlıyorsun. Sonrada ardındaki gerçeklik nedir? demeye başlıyorsun. Dünyada savaş, göç, açlık  ve diğer salgın hastalıklardan daha çok insan ölürken önlem alınmadı. Birden corana virüs nedeniyle  insanları eve kapatma, ülkeler arası uçak seferleri yasaklanmaya, sınırlar kapatılmaya başlandı. Okullar kapatıldı. Ülkeler karantinaya alındı.Peki virüsle ilgili bir aşı  veya önümüzü görmekle ilgili olumlu bir gelişme var mı? Onun yerine bir korku  sürekli kısıtlama. Ardından ne geleceğini okuduğum yazılardan da tahmin edemiyorum
         *Virüste önce yoksulu vuruyor.
          *Yaşlı nüfus ve bağışıklık sistemi güçsüz insanlar hastalanıyor. Ölüyor.
         *İtalya "seksen yaşın üzerindeki insanları yoğun bakıma almıyoruz. Yeteri kadar yerimiz yok."diyor
          *Okul, eğlence yerleri,camiler insanların toplu halde kalabalık olan yerlere gitmek yasak.
           *Evet hastalık var. Her yıl insanlar gripten ölüyor.Önlem olarak temizlik kurallarından bahsediliyor. Bildiğimiz kuralları tekrar hatırlatarak önlemi alınabilir deniyor. Evden çıkmayacaksınız deniliyor. alışveriş zorunlu ihtiyaçlar su kartla para yüklenmesi lazım.Mecburen dikkat ederek çıkıyorsunuz.
        Dünyadaki salgın hastalıkları okuyorum.
         Galen'in vebası Ms. 165-180 Günde ikibin kişi ölmüş.
         Jüstinyen vebası Ms 541 25 milyon insan ölmüş.
         1346-1353 kara veba avrupa nüfusunun % 30 ila 60 arası azalma,
          15 yy Amerika' nın keşfi ve yerlilerin % 90 su çiçeğinden ölmesi,
         Cocoliztli salgını 15 milyon insan ölü
            1852-1860 yedi farklı kolera. Rusya'da sadece bir milyon ölü
          Üçüncü veba salgını, tifüs, İspanyol gribi, Asya gribi,aids,corono virüs
Şu an Corona virüs için öngörülen rakam yüzde iki ve ilk önce yaşlı nüfusta 60 ve üzeri ölümler fazla.
         Eğitim,ekonomi,din, turizm alınan tedbirler sonucunda eğitim online,din evde de ibadet yapabilirsiniz.
       Çocukları okula göndermeyin peki kim bakacak?Avrupa'da İsviçre,Avusturya nisan sonuna kadar evde çocuklar Türkiye'de ne zamana kadar belli değil.Büyük ihtimalle uzun süre Altmış yaş üstü yaşlı nüfus.Onlar hasta ise bakımını kim yapacak.
         İşyerleri izini verirken yıllık izin kullanın diyor.
         Üretim ne olacak.
          Dışarısı yasak çocukları evde nasıl tutacaksınız. Bugün torunlar bende .Tavanlara tırmanmaya başladılar.
        Alışveriş yapıyorum. İnsanlar yabancılara karşı öfkeli kızgın."Ülkemizde ne arıyor sorusunu soruyorlar." Raflarda makarna bölümünde tek tük makarna var.
         Eczanede ilaçlar bulunmuyor. Maske yok.
         Bunlar benim günlük hayatta ki izlenimlerim.Korku imparatorluğu oluşturma.İnsanlar panik içinde.Peki ülkeler arasında giriş çıkışlar yasak, okulları kapattın, insanlara korkuyu zihinlerine yerleştirdin. sanki yeni bir dünya düzenini oluşturmak için bir deney mi yapılıyor bizlerde içinde denek miyiz?Teknolojinin bu kadar ileri olduğu durumda yaşlanan nüfusu azaltmak, kırılgan ekonomileri düzene çıkarmak için bir sürecin başlangıcında mıyız? Kim hastalığa yakalandı nasıl anlayacağız anlayamadığımız bir sürü soru,Ülkemizde testler sınırlı. Dışarıdan halan uçaklarla insanlar geliyor.
        Yoksa dünya nüfusu çok fazla bunu azaltmak için mi çalışılıyor.
        Yazılanları okudukça, haberleri dinledikçe,internete baktıkça moral kalmıyor. Ne yapabiliriz? sorusuna panik olmadan, temizliğe dikkat ederek ,dışarıya az çıkarak,ülkemizde ve dünyadaki önlemlerin sonucuna bakarak umutla bekliyoruz.Yarın diyorum ki inşallah bugünden daha güzel olur.

       

       

26 Şubat 2020 Çarşamba

Suya düşen cemre

                                     




        Havalar gitgide ısınıyor. uykudan uyanınca ilk işim hava nasıl? İçimi ruhumu ısıtan güneş var
mı ? diye pencerenin perdesini kaldırırım. Hava açık ise sabah mutluluğum bir kat daha artar. Ardından camı açarım dışarısının soğuk ürperten havasını koklar içime çeker bedenimin üşümesine izin veririm. Kuşların şakımasını dinlerim. Beton yığınları arasında dolaşan kuşlar. Hala şakımaya devam ediyor. Terasa gelir halimi sorarlar. Acıkmışlardır. Toprağı kazıp dururlar.
        Sabah çayımı alır bilgisayarın başına geçip güne merhaba demekbugün hangi konuda yazsam diye düşünmek günün ilk saatleri için keyifli dakikalar. Çaylar bile bozuldu. Kokulu çaylar alıyorum. Çayın kokusu yok. Ekmekler bozuldu da çaylar mı bozulmayacak. Arkadaşımdam yurt dışından gelirken çay ısmarladım.
        Kafamda bir kaç konu var. Kitaplar, bahar geldi çiçekler ve hayat pahalılığı işsizlik.
        Ne zaman Bahausa gitsem çiçeklerle dönüyorum. Bu sefer kazablanka aldım. Mis gibi bir kokusu var. Salonumda doğal parfüm. Diğer adı lilyum. Çiçekçilerde bir tanesini bayağı pahalıya satıyorlar, soğanlıymış bahçeye ekebilirmişim.
       Kendim içinde beyaz orkide aldım. Yazın orkidelerimi kızıma bırakmıştım kurutmuş. Onun çiçeklerini ben gidince suluyorum. Alo vera benim evdeki o kadar iyi değil. Onun ki çoştukça çoşuyor. Çünkü su vermiyor. Bende evdekinine az su vereyim diye  çaba sarfediyorum. Bahar gel bahçeyi çiçekle donatalım. Baharı Ege'de karşılamak lazım. Bizim buralara bahar geç geliyor. Papatyalar bile buralarda geç açıyor. Datça' dan arkadaş yazıyor. Papatyalar tomurcukta. Tıpkı benim gönlüm gibi. Bahçede leylakta minik minik canlanma, yürüyüş yolunda baharlar patlamak üzere. İlk sevincim çiğdemler gözükmüyor bahçede. Biraz daha hava ısınsın. Galiba cemrenin toprağa düşmesini bekliyor. Hemen yüreğimden kelimeler yazıya dökülüyor.
          Her şeyin zamanı var sevmenin, sevilmenin, aşık olmanın çiçeğin tomurcuklanmasının, güneşin doğmasının, kavganın zamanı var. Acele etme sevgilim. Sen annenin karnında dokuz ay  nasıl durdun. Acele etme. Bahar gelecek yaz gelecek. Yeter ki sen gönlünü hoş tut.


       
       

24 Şubat 2020 Pazartesi

Gözüm yolda gönlüm sende

                                                       


         Caddelerde rüzgar aklımda aşk var. Deli dolu rüzgar
         Bu sabah Nilüfer söylüyor.
         Ayazın sütü kestiği zamanların birinde babaannem elinde kepek sabahın köründe kapıyı açıyorum. Uykulu gözlerle etrafa bakınıp ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Ayağım çıplak " Ne oldu babaanne?  "Kızım annene seslen de benim inek bugün süt vermedi bu yemi bir okusun hayvan rahatlasın." Gerçekten annemin okuması mı iyi gelirdi. yoksa bir başka neden mi? hayvan süt vermeye tekrar başlardı.
          Bu sabah   çatıdaki karların bana anımsatlıkları. Hayallerim  vazgeçişlerim mi yoksa hatıralarım mı? Ah bir bilsem. Benim babaannem olmadı. Babam ilkokulda en küçük kardeşi yirmi günlükken annesi  ölmüş .Komşu teyzemizinde çocuğu yok. Bizim babaannemiz oldu. Onunla özel bir anım yok. Hep kalabalıklar içinde.  Ne zaman evine gitsek torunları gelmiş gibi bizi mutlu karşılar. Yüzünün çizgileri arasında gülen gözlerinin sıcaklığı içinde erirdim. Hemen dolaptan şeker çıkarırdı. O zamanlar anneler çalışmaz bizler kalabalık ailelerde büyümüştük. Zaman mı? İşte bizim nesilden önceki nesil. Kızım zamanı niye uzatıyorsun. Yetmişli yıllar demiyorsun. Şimdi. çocuklar anne ile değil annenne veya babaanne ile büyüyor. Hangi arkadaşı arasam toruna endeksli bir yaşam. Konularımız değişti artık torun merkezli. Biz büyükler içinse uğraşacak keyifli geçirilecek zamanlar.
        Anneannemi hatırlamak için çocukluğumu çağırıyorum. Üstünde beyaz yemenisi masmavi gözleri ablam ona benzemiş. İki katlı evin merdivenlerinden seslenir. "Çocuklar öğle zamanı uyku vakti." Teyze dayı çocukları kalabalık. Bakar ki kimse uyumuyor. Pencere tıklanır bir öcü biz onu görünce doğru yataklara. Sonradan o maskeyi bulmuştuk. Kahkahalar içinde güldük.
          Üzüm zamanı evde hazırlıklar. Havuzda üzümler çiğnenir. Bayılırdım üzüm çiğnemeye. Kazanlar kaynatılır. Sırasıyla üzüm suyu şıra hazırlanıp şişelenir. Bir kısmı  içilir. Sonra kazanlarda pekmez. Kışlık  için hazırlanır.
         Bazen Bakır'a gezmeğe giderdik. Babaannemin elini sımsıkı tutardım. Sabahın kör vakti hava daha aydınlanmamış treni beklerdik. Sabahı aydınlatırcasına tren uzaktan görünür sesi yankılanır, dumanı savrulurdu. sanki bir canavar geliyor. Severdim tren yolculuklarını yarım saatlik yol iki saate çıkardı. Öğrenciliğim boyunca Ankara Akhisar arasında hep trene binmişimdir. Hem ekonomik hem rahat ama zaman olarak uzun seyahatlerin aracıydı. Dağların arasında kıvrılan rayların üzerinde sevdiklerimize kavuşurduk.
        En son Kars'a giderken bindim trene. Yirmi dört saat. tren kompartımanı entel yolcu dolu. Hiç tanımadığım insanlarla kalmıştım. Uzun sürmesini hissetmedik. Sohbetler yemekler, her türlü içecek. Ve fotoğraf çekmek. Dönüşümüzde aynı süre. Yatağını yap al eline kitabı. manzara önünde akıyor. Dağlar dereler yol boyu. Tren yılan gibi kıvrıla kıvrıla istasyonlara gidip sevdiklerini birbirine kavuştururyor. Arada sesini duyuyorsun.
      Ablama gittiğimde yine binerim. Selçuk Aydın arası bir saat. Bir defa havalimanından binmiştik. Selçuk'a gitmek için yerde oturan insanlar sohbet ederken oğlumu İstanbul'dan tanımışlardı.
       Bu yazıyı yazarken özlemişim tren yolculuğunu. Japonya'da olup hızlı trene binmek isterim. Mart sonu Ege'deyim. Trene binip yakın kasabalara gitmek yeni yerler keşfetmek güzel olur.
       Tren anılarım bitmez bu yazıyı öykü haline getirecektim. Bu seferlik anılar denizinde kaybolmak keyifli oldu. Bir kara tren şarkısı gelsin.
    Gözüm Yolda Gönlüm Darda
Ya Kendin Gel Ya Da Haber Yolla
Duyarım Yazmışsın İki Satır Mektup
Vermişin Trene Halini Unutup
Kara Tren Gecikir Belki Hiç Gelmez
Dağlarda Salınır Da Derdimi Bilmez
Dumanın Savurur Halimi Görmez
Gam Dolar Yüreğim Gözyaşım Dinmez
Yara Bende Derman Sende
Ya Kendin Gel Ya Da Bana Gel De
Duyarım Yazmışsın İki Satır Mektup
Vermişin   
        Memlekete trenle gideyim ( Hızlı tren yapımı nedeniyle Ankara İzmir treni şu an çalışmıyor.) Hayalimde kondüktor seslensin.
      "Bir sonraki istasyon Akhisar inecekler hazır olsun."
Trenden indiğimde karşımda annem ,babam ve kardeşim olsun.
Not Bu yazım sonsuzluğa gidenlerin anısına.

21 Şubat 2020 Cuma

Uçmayı sevmek Torunlarla müze

                              Daha önce yazdığım yayınlamadığım bir yazı.bazı haberler gecikmiş.
                                                                 

      Günlerin hızına yetişmek mümkün değil. Ocak ayı bitti.. Televizyonu açtığımızda haberleri izlerken ülkemizde ve dünyada olan depremlerin sarsıntısını ruhumda hissederken doğanın isyanını  anlamaya çalışıyorum. Ölenlere  üzülüyor diğer yandan sağ kurtulanlara seviniyorum. Gazete başlıklarında "Ölüm yoksulu vurdu" yazısını okuyunca kederleniyorum. "Bu dünyaya ne oluyor?" Memleketim Akhisar (Çocukluğumda Gediz depremini yaşamıştım.), Ankara, Elazığ ve Küba.
     Geçen yıl blogta ocak ayında 12 yazım var.  Neden? az yazdım sorusuna ürettiğim bahaneler mi? yoksa önceliklerin değişmesi mi? diye kendimi sorgular buldum.
     Torunların tatili nedeniyle evdelerdi. Babaanne ile ortak bakıyoruz.  Benim adım Ege'nin tabiriyle müzeci anneane. Ankara'da torunlar için etkinlik birinci sırada müze. Alışveriş yerleri çok kalabalık. Artık bende sevmiyorum. Çok ihtiyacım varsa gidiyor dolaşmadan geri dönüyorum. Doğayı seviyorum. Alışveriş merkezi yerine dışarıda yürümek daha keyifli.
         Ulucanlar Müzesi, Mustafa Ayaz Müzesi,Türk Hava Kurumu Müzesi  bu yıl ki tatil gezilerimiz oldu.
         İki torun olunca "otaparkı olsun ve şehir merkezinde olsun"diye düşünüyor insan. Havanın yağmurlu olması bize engel olmadı.Yağmurluklarımız üstümüzde bahçede  bulunan uçakları inceledik.
           Uçmak kadar güzel bir şey var mı? Kar gibi yumuşacık bulutların üzerinde olma hissini anlatmaya kelimeler yetmez. Küçük bir müze, eski garın karşısı Ulus'ta arenanın yanı.
                                                   









             İlk kadın şehidimiz Vecihi Hürkuş'un yeğeni Eribe Hürkuş on yedi yaşında .Vecihi beyin kız kardeşinin kızıdır. Anne ve babasını erken yaşta kaybetmiş.Vecihi bey onu büyütmüş.tecrübesi yokmuş. Uçmayı çok seviyormuş. İlk uçuşu tahminen paraşütü heyecandan açamamış Yedek paraşüte dolanmış. Yere düşmüş.hastaneye kaldırılmış.Kurtarılamamış.Çok acı bir ölüm.


                                                Yarışmada ödül almış resimler






                       Mustafa Ayaz Müzesi Torunların sadece resim olduğu için ilgisini çekmedi.
                                                  Eskişehir yolu Balgat girişinde
Mustafa Ayaz'ın resimleri üst katta sergileniyor. Bir başka zaman gitmeyi düşünüyorum. Giriş on iki                                                                                     buçuk lira.
                                                                           



   

20 Şubat 2020 Perşembe

Yüreğim pır pır ilk cemre havaya düşmüş

                                                                 

         Kışın o boğucu kasvetli havasından kurtuluyoruz. Bu kış iyi geçmedi. Gönlüm "neden" dedi. Cevabım var tabii ki onu kendime saklayayım. geçen kış yürüyüş yapmıştım. Bu kış sayılıdır. Çoğu kez evde oturdum.Üç hafta ya da bir aya yakın ayağımın yanık olmasından dolayı evde kaldım.Üç aydır Ankara'dayım. seyahat yapmam lazım. Hemen bilet alıp hafta sonu Sinop'a kaçayım. Gezmek ruhuma iyi geliyor. Kendimi gözlemleyince evden dışarı kendimi atayım arkadaşlarla görüşeyim. Sergi gezeyim .Alışveriş yapayım. O zaman daha çok üretiyorum. Blog için daha çok yazı yazıyorum. Hayata farklı bakıyorum. Eee "niye yapmıyorsun" dediğinizi duyar gibiyim. İlacını biliyorsun da neden uygulamıyorsun. Ah güzelim hayatı da biliyorsun çözebildin mi? en yakındaki insanları anlayabiliyor musun? Ama olacak.Arkadaşlarla konuşunca onların hayatına bakınca anlatmadığı sorunları düşününce  benim ki hiç diyorum. o zaman kalkıyorum ayağa hayat seni seviyorum  diyorum kendime.
         Ocak ayı nasıl geçti. Kiltablet adlı internet öykücülüğüne öykü yazdım. Şubat konusu gülmek direnmekti. Birazcık umutluydum. Çünkü aylık öyküleri okuduğumda benim ki bayağı iyi gelmişti gözüme. Cevap olarak bu ay öykünüzü yayımlanmayacak. Yani benim öykü seçilmemiş. Ama öykünüz olmamış deneme veya bir başka şey denmedi. Dedim ki sorun yok. Yazmaya devam.Yirmi gün emek verdim. Olmadı tıpkı ekmek yapmak gibi ilki olmaz .Oturur sürekli yazarsın. yazdıklarını beğenmez tekrar yazarsın. Bir çok yere gönderir olumsuz cevap alırsın. Vazgeçmezsin diye zihnime yerleştirdim.
        Bloğa da yazamıyorum. Kitap okuyamıyor tv bir şey yok film severim. Çok cazip gelmiyor.
        Bugün arkadaşlarla köye gideceğiz. Domates çorbası ile yoğurtlu pancar salatası yaptım Yoldan etimizi ve pidemizi alıyoruz. Dün pazara gidip kestane alacaktım. Yorgunluk üzerimden gitmedi. Sobanın olmazsa olmazı bugün pazara uğrayıp almak lazım.
          Köydeki eve soba kurduk. Elektrik sobasından daha iyi ısıtıyor. Çayı harika oluyor hele içine odun attığınızda çıkan ses ve sıcaklığın verdiği mutluluğu ifade etmek anlatmak için yaşamak lazım diyeceğim. Çocukluğa özlem mi ateşin güzelliği mi bilemiyorum. Benim için çok güzel bir şey tabii odun, kömür olayı var. Depoda odun vardı. Ancak büyük kırılması lazım. .Köye giderken yol boyunda ağaç kökleri kırılan dallar var onları topluyoruz. Kömür aldım. Oda çuval yarıya indi. Kızılcahamam' dan odun alacaktım. Çuvalı altmış lira dünür "pahalı" dedi. Ben yinede almayı düşünüyorum. Evdeki doğalgazdan daha ucuza mal oluyor. Peki emeği olacak o kadar. Topladığımız odunları da eşim parçalıyor. yalnız onlar şu an yaş. Sobanın yanında kurumasını bekliyoruz. Baharda köyde kalmaya başlarız. Mart ayında çiğdemler açar. Ankara'nın çiçeklerinden biridir, baharın müjdesi. Çuhaların bir kısmı kış için ekmiştim donmuş. lahana çiçeğim donmuş.
        Köyde bugün dostlarımı ağırladım. Uzun zamandır görüşememiştik. Sobaya odun attığımda sesini dinlettim. Kestaneyi alamadım. Sinop'tan alıp getireyim. Her şey tam olmasın ki bir başka zaman yaptığımızda keyfi olsun.
        Arkadaş ya da dost köydeki ev kalabalıklarla güzel. Sobanın etrafında yapılan sohbetler. Güzel bir yemeğe eşlik eden konular. Küçük mutluluk gibi görünür.Ama insana verdiği haz ve enerjinin değeri çok fazladır.

31 Ocak 2020 Cuma

Bir yaş daha küçüldüm.

       
                                                                 

          Geçen yıl yazdığım doğum günü yazısını okuyalı şurada ne oldu. Aaa dedim bir yıl koştura koştura geçmiş. Üzülsem mi sevinsem mi anlayamadım. Zalim yıllar dedim içimden . Niye yılları suçladım ki. Yılların ne kabahati var. yaşanmış yıllar acı, tatlı geçen günler.
           Çocuk olsaydım doğum günümde küçük sevinçler gizlerdim. Ergen olsaydım genç olmanın gücünü ta yüreğimde hissederdim.
         Şimdi çocuksu sevinçleri kalbimde taşımak için çocuk ruhumun beni teselli etmesine izin veriyorum.
          Büyüdüm de ne oldu? İnsan oldum, kadın, öğretmen, sevgili...
         Arkadaşlar arasında espri konusudur. kulağımız duymayınca "gençlikten" deriz. bunun misali gitgide gençleşmek ah ne güzel olurdu.
          Niye gençleşmek genç kalmak ister insan içinde kalan yaşanmamış günler için mi? Yoksa yapmak istediklerimizi erteleyip yapamadığımız için mi?
          Hamur bu. Bu hamurdan elde olan bu.ne olacak. Öğretilenlerden benim öğrendiklerimden çıkan sonuç belli.
           Yıllar önce yazdığım bir yazı geçti elime orada şöyle yazmışım:

BİR BAKMIŞSIN Kİ YAPILACAK BİR SÜRÜ İŞ.
HA BİRE SIRTLANMIŞIZ.
NEREDE BENİM YAŞAMIM?
ÖNCELİKLER,TERCİHLER SİZİN Mİ?  BAŞKALARININ MI?
SİZİN ÖNCELİĞİNİZ OLDUĞUNDA ADI BENCİLLİK OLUYOR.
BİR AİLENİZ BİR İŞİNİZ VAR.
TOPLUMUN DEĞERLERİ,ALIŞKANLIKLARI,
BİR BAKIYORSUNUZ SİZİN OLMAYAN TERCİHİNİZ SİZİN ÖNCELİĞİNİZ OLUYOR
ÇIKMAZLAR İÇİNDE KALMAK AYRI BİR DURUM
HER ZAMAN BEN OLMAK MÜMKÜN OLMUYOR.
ÇELİŞKİLER İÇİNDE YAŞARKEN
NE YAPMALI, NASIL ÇIKIŞ BULMALI
YAŞADIĞIN HER ANI DİKKATLİ VE UYANIK YAŞA
08.10.2002
     
         
         Yaşamın hızına ulaşmak mümkün değil. belki kıyısından köşesinden ucundan yakalarım diye koşturup duruyorum.

   
                                         

29 Aralık 2019 Pazar

Yıl biterken geçmişin muhasebesi

                                         
       Zaman zaman düne bakar olayları değerlendirirken benim kendimle ilgili olanlar üzerinde uzun uzun  düşünürüm. Kendimi nasıl değiştiririm? Buradaki tepkim böyle olsa daha iyi olurdu. vb değerlendirmelerle minik değişimler beni mutlu ediyor.
       Bazı davranışlarım ve tepkilerim o kadar kalıplaşmış ki aynı yanlışları yine yapınca bu sefer daha büyük değişimlere ihtiyaç duyarım. En büyük kavgalar kimlerle yapılır?  Bazen kendime çok kızar kendimle kavga muhasebeye dönüşür. Çok uzaklarda aramayın kendimizle yaptığımız en fazla bir de beraber yaşadığımız insanlar eş, anne, baba, kardeş, arkadaş.
        Bu yıl köşe bucak temizlik yapmaya şimdiden başladım. listeler listeler. Önce gardrop sonra evin içi valizler köşe bucak bitti mi? diye soruyorsanız hayır bir iki köşe kaldı en sona sakladığım en kısa sürede yıl başı gelmeden yapılacak. Peki kendimle ilgili olan... İç dünyama bakıyorum. o kadar çok yapılacak işler var ki! Her gün  yeni bir durumla karşılaşınca ortaya çıkan çözülmemiş küçük meseleleri anında çözmeye çalışıyorum. Eğer beni huzursuz ediyorsa arkadaşıma telefon açıp ya kusura bakma ağzımdan o an çıktı. Çok gereksizdi deyip kısa sürede çözüm üretme. gerektiğinde özür dileme.Bazen dağ gibi sorunlar oluşturan durum için benim hangi tepkim bu sorunun dallanıp budaklanmasına yol açtı nedeni ne olabilir diyerek kafa yoruyorum. Sabırlı insanımdır. Bazen aceleci davranmış olabiliyorum bu da sorun olarak karşıma çıkıyor. Geçenlerde torunuma eve gelince ayakkabılarını düzeltme ile ilgili bir konu vardı. İkna ettim içeri girince ayakkabı düzeltildi. Biraz geç oldu. Bende kendisiyle ilgili yorum yaptım. Bütün ayakkabılar fırlatıldı. Dört yaşındaki çocuk tepkisini koyuyor. Onun için tavır ,davranış, ağzımızda çıkan kelimeler çok önemli. Zamanında beni mutsuz eden durumlardan başlamak gerek. Ancak kelimeleri seçerken durum ile ilgili dikkatli ve özenli olmalıyım. Küçük bir adım at. Vazgeçme kararlı ol. Yavaş yavaş şöyle köşe bucak bir temizlik yapayım neresi mi? kendimin beğenmediğim beni engelleyen mutsuz eden yönlerim ile ilgili.daha önce kullandığım yöntemleri kullanabilirim. Bazıları etkili oldu. yeni yöntemler denemeliyim. bakış açımı değiştirmeliyim...
        Artık hayır demek istiyorum. "Bana ters gelen benim zamanımı çalan insanlara, durumlara, olaylara hayır" diyorum. Arkadaşlarım beni çok mutlu ediyor. İnce nazik insanlar. Arkadaş seçerken özenliyim. evime çağırdığım arkadaşım benim için özeldir. O konuda yanılmamışım. Kendimi tebrik ediyorum.
        Daha fazla tiyatro sergi, panel.
        Zamanımı azaltan vaktimi çalan facebok ve televizyonu azaltmak.
        Kilo vermek. Çok hareket az yemek. Spor yapmak.
        Sağlığıma özen göstermek. Sağlık kontrollerimi zamanında yapmak. elden geldiğince düzenli uyku ve sağlıklı beslenme.
       *Daha çok bloğa yazı yazmak
       * Daha çok seyahat
        *Daha çok fotoğraf çekmek

       Bu gece en uzun gece 21 aralık.
       Yaşamı kıyısından köşesinde yakalamanın hazzı var içimde. Bundan yıllar önce " hayat bu bunun dışında çok şey bekleme" derken şimdi "bu hayatta ne çok heyecan veren şeyler var" demekteyim.
Bugün dışarı çıkacak gücü kendimde bulamadım. kahve festivali resim sergisi ve kitap fuarı. Hiçbirini yapamadım. Bir siparişim vardı gelmiş onu almaya kendimi zorladım. Dışarı çıkıp geldim. Bugün bedenim evde oturmayı seçmiş. Diğerlerini de "planlama yap ya da dışarıya çıkmama büyük bir kayıp değil." diye not almışım.
       
       Ah beden değil ama dikkatsizliğim sonucu bacağımı 2.derece yaktım. Şimdi beş gündür evdeyim. Kaynar su üst bacağıma yan ve arka bacağıma dikkatsizlik sonucu devrildi. Kış gününde çok zor açık kalması gerekiyor halim perişan...Ayağımın acısı bir yandan yaşam standartımı düşürmesi ayrı, gece uyurken bacağımın üstüne yatamama hangi birini saysam. Bu yüzden kendime bir yandan kızmakla meşgulüm. Bir yandan evde nasıl vakit geçirilir  kalan işleri sıraya koymak ve bol bol dinlenmek. Evde oturamayan benim için çok sıkıntılı durum. Bir an önce iyileşmek istiyorum.
       Yeni yıl için yeni bir karar daha dikkat olayı .Araba kullanırken dikkat ev kazalarında dikkat. Aman aman kendimize özen gösterme hiç bitmiyor. 2019'un acı veren tatsız olayları geride bırakıp getireceği güzelliklere inanarak göndermek istiyorum.
       Bu yazıyı okuyan sizlerin eski yıl tüm olumsuzlukları alsın yeni yıl sağlık, mutluluk ve güzellikler getirsin.
       YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN.